Zeven was Gordan Nikolić (1968, Servië) toen hij begon met vioolspelen. Twee jaar later al stuurden zijn ouders het talent naar een internaat voor vioolles. Vijf dagen per week. "Het was streng maar wij hadden dit ene geweldige ding: muziek. Het is als opgroeien in een kerk voor wie in God gelooft. Daar ligt de oorsprong van mijn intimiteit met de muziek." Nikolić vervolgde zijn studie bij de bekende Franse violist en dirigent Jean-Jacques Kantorow aan de Musikhochschule van Basel. Hij verdiepte zich in barokmuziek, maar werkte ook samen met Lutoslawski en Kurtág, omdat ook de hedendaagse muziek hem fascineert.

Zijn eerste aanstelling als concertmeester kreeg de nog jonge violist in 1989. Nikolić' carrière raakte vanaf dat moment in een stroomversnelling, ook als solist. Hij werkte met tal van orkesten in Europa en kon prijs na prijs op zijn schoorsteenmantel zetten. In 1997 werd hij benoemd tot concertmeester van het London Symphony Orchestra, waar hij een bijzondere band ontwikkelde met Sir Colin Davis. Van deze maestro leerde hij hoe belangrijk het is om een eigen muzikale visie te bewaren. Om je niet te onderwerpen aan andermans autoriteit. "Als wij ooit eindigen door te praten op dezelfde manier, dan hebben wij verloren. Dus jij zegt wat je moet zeggen, ik zeg wat ik heb te zeggen, en dan komt er een brug", vertelt Davis hem. Woorden die hij nooit meer vergeet.

In 2000 wordt Gordan Nikolić benoemd tot professor aan het Royal College of Music en drie jaar later ook aan de Guildhall School of Music. Als hij in 2004 naar het Nederlands Kamerorkest komt, gaat hij bovendien doceren aan het Rotterdams Conservatorium. De musici  zijn er geweldig gelukkig mee hoe deze topviolist het kamerorkest op zijn unieke wijze leidt vanaf de eerste lessenaar. Tijdens concerten neemt hij met zijn begeesterende beweeglijkheid niet alleen de orkestleden mee, maar de hele zaal. Nikolić speelt op een Lorenzo Storioni viool uit 1794.

Lisanne Soeterbroek studeerde bij Coosje Wijzenbeek en Vera Beths aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. In 2008 sloot zij haar Masterstudie hier af met een 10 met onderscheiding. Lisanne won diverse prijzen, o.a. het Prinses Christina Concours 1997, het Davina van Wely Vioolconcours 1999 en het ‘Internationaler Wettbewerb für Violine’ 2001. Met kamermuziek won ze prijzen bij het Charles Hennen Concours 1998 en 2002, het Prinses Christina Concours 2003 en The International Music Contest "Provincia di Caltanissetta" for Chamber Music 2003, Sicilië. In mei 2007 won zij de 3e prijs bij het Nationaal Vioolconcours Oskar Back en even later werd haar de Kersjes van de Groenekan Prijs 2007 toegekend. Lisanne trad op als solist met o.a. het Nationaal Jeugdorkest, het Staatsorkest van Frankfurt an der Oder, Consorto Rotterdam, de Baden-Badener Philharmonie, het Züricher Kammerorchester, Ensemble NiederRhein en het Limburgs Symfonie Orkest.  Sinds 2009 is Lisanne aanvoerder tweede violen bij het Nederlands KamerOrkest. Lisanne bespeelt een Ferdinand Gagliano uit 1773, haar ter beschikking gesteld door het Studiefonds Oscar Back.

Hanspeter Spannring is geboren in Oostenrijk (Graz) en kreeg in 1987 de waarderingsprijs van het Oostenrijkse ministerie. Won daarnaast verschillende  concoursen zoals Jugend Musiziert en Wiener Internationales Musikseminar. Is sinds 1988 docent aan de Musikschule te Graz en eerste fluitist in het Grazer Symfonie Orkest. Ook is hij eerste fluitist in het Kroatisch Kammerorchester van Zagreb. Sinds 1991 is hij eerste fluitist van het Nederlands Philharmonisch Orkest ƖNederlands Kamerorkest.

'Nathalie Stutzmann possesses one of the richest true contralto voices before the public today, few can touch the sheer beauty of Stutzmann's timbre and vocal production'
(Amazon.com)

Met haar diepe, expressieve stem overrompelde contra-alt Nathalie Stutzmann (1965) vanaf haar allereerste recitals - halverwege de jaren 80 - haar toehoorders. Ook de grote maestro's vielen onmiddellijk voor haar unieke stem: Rattle, Ozawa, Gardiner, Minkowski, Chailly, Dohnany. Allemaal nodigden ze haar uit voor concerten met toporkesten als de Berliner Philharmoniker, het London Symphony Orchestra, het Koninklijk Concertgebouworkest en de Musiciens du Louvre.

De Francaise genoot een onwaarschijnlijk brede muzikale opleiding: ze studeerde eerst piano, fagot, kamermuziek en directie in haar thuisland. Vervolgens nam ze zangles. Om te beginnen bij haar moeder Christiane Stutzmann, daarna aan de Ecole d’Art Lyrique de l’Opéra de Paris en tot slot bij bas-bariton Hans Hotter. Stutzmann schittert in concertprogramma's, maar ook als operazangers, met mooie hoofdrollen in producties van onder meer Händel, Glück en Wagner.
Daarnaast is er vanaf 1994 de bijzonder vruchtbare muzikale samenwerking met de Zweedse pianist Inger Södergren. Samen reizen de twee de wereld over en overal nemen ze hun publiek in voor het door hen zo geliefde Franse en Duitse liedrepertoire. De samenwerking heeft zijn beslag gevonden op tal val veelgeprezen cd's. Voor hun vrij recente Schubert-cyclus kreeg het duo belangrijke onderscheidingen, zoals de Deutsche Schallplatten Kritik Preis en een Grammy Award.

Eind 2008 richtte Stutzmann haar eigen kamerorkest op, genaamd Orfeo 55. Daarmee treedt ze op als zangeres en dirigent, hoofdzakelijk met 18e eeuws repertoire. Stutzmanns gloedvolle stem, rijk van nuance en met een aangrijpend uitdrukkingsvermogen, lijkt er met de jaren alleen maar mooier op te worden. Een verrukking om live in de concertzaal te ervaren.

Richard Wolfe is geboren in New York en studeerde viool bij Dorothy DeLay en Walter Levin (primarius van het La Salle Quartet). Van 1977 tot 1982 woonde hij in Israël, waar hij deel uitmaakte van het Israëlisch Kamerorkest. In 1982 vestigde Wolfe zich in Nederland. Sinds 1984 is hij lid van het Nederlands Kamerorkest, waar hij in 1986 werd benoemd tot solo-altviolist. Naast zijn orkestwerk maakt Richard Wolfe kamermuziek in tal van ensembles in Nederland en in het buitenland. Hij is lid van ‘Music in Context’ in de Verenigde Staten en speelt met ‘Ensemble Explorations’ in België. Richard Wolfe is als docent verbonden aan festivals op Palma de Mallorca en in Fontainebleau, Frankrijk.

Leon Bosch studeerde aan het Conservatorium van Maastricht en begon zijn professionele loopbaan als remplaçant bij het Limburgs Symfonie Orkest. Vanaf 1980 had hij aanstellingen bij het Rotterdams Philharmonisch Orkest, het Amsterdams Philharmonisch Orkest en het WDR Sinfonieorchester Köln. Sinds 1989 is hij solo-klarinettist bij het Nederlands Philharmonisch Orkest waarbij hij ook als solist optrad met werken van Mozart, Rossini en Stamitz. Leon Bosch werkt vaak als dirigent met blazers uit studentenorkesten waaronder Het Orkest, Crea Orkest, Sweelinck-Orkest, Krashna Musica Delft en het Utrechts Studentenorkest. Daarnaast is hij dirigent/artistiek leider van het ensemble Beaufort. Léon Bosch bespeelt tevens de bassetklarinet en bassethoorn. Met beide instrumenten vervulde hij bij De Nederlandse Opera in 2003 een solistenrol in Mozarts La Clemenza di Tito.

Sandrine Chatron studeerde bij Marie-Claire Jamets aan het Conservatorium in Parijs. Zij studeerde verder bij Frédérique Cambreling en Germaine Lorenzini en ze volgde masterclasses bij Jean-Claude Pennetier en Aldo Ciccolini. 

Zowel als soliste als met ensembles nam zij deel aan diverse concoursen waar zij meerdere malen de eerste prijs won. Als solist en kamermusicus trad ze op in onder andere Frankrijk, Spanje, Marokko, China, Canada en Engeland. Als harpiste is ze verbonden aan Ensemble Calliopée. Ze heeft opgetreden in Théâtre des Champs-Elysées in Parijs, met het Ricercata Ensemble, Orchestre de Paris, het Mahler Kamerorkest en de Berliner Philharmoniker. Zij werkte onder meer met dirigenten als Pierre Boulez en Simon Rattle.

Sinds dit seizoen is Sandrine verbonden aan het Nederlands Philharmonisch Orkest als solo harpiste.